Wijsheid Archieven - Existo

Wie ben jij eigenlijk?

Hey lieve lezer Vraag jij je ook wel eens af wie jij eigenlijk bent? Toegegeven, deze vraag doet nu misschien wat vreemd aan en lijkt ietwat vergezocht als je dit leest…terwijl je eigenlijk volop aan het werk bent, of naartsig bezig met de was en plas en misschien ook nog een huilende baby of een paar jengelende kids rond je hebt hangen. Wie weet zit je wel volop te multitasken en werk je snel een lunch naar binnen terwijl je met collega’s zit te palaveren en intussen discreet dit bericht leest op je smart phone. Of mogelijk zit je met je zorgbehoevende ouder in de wachtzaal van de dokter op je schermpje te turen. Whatever. Vanuit deze preoccupatie met de dagelijkse dingen des levens, ga je uiteraard al snel automatisch antwoorden: ik ben…, … jaar oud, kind van …, ouder van … , al dan niet getrouwd of samenwonend met …, wonende in …, gestudeerd voor…. Als beroep doe ik … en mijn hobby’s zijn … en ga zo maar door. Misschien maak je in een handomdraai wel een bladzijden lange lijst met persoonlijkheidskenmerken van jezelf. De hamvraag is echter: geeft dit dan weer wie jij werkelijk bent? Ja en nee. Je hebt via woorden slechts losse stukjes van jezelf verzameld. Maar de volledige versie van jou blijft uit beeld, zelfs al schrijf je een trilogie vol met wetenswaardigheden over je identiteit. Wat ontbreekt er dan nog als je echt alle gegevens over jezelf zou hebben verzameld (als dat al mogelijk zou zijn)? Het antwoord is even simpel als mysterieus: het meest wezenlijke van jou, of dat wat jou echt onvervangbaar en uniek ‘jezelf’ maakt. Deze wezenlijke uniciteit laat zich nl. niet in woorden vatten. Neem nu domweg het voorbeeld van een roos. Op het internet vind je alle mogelijke botanische, cultuurhistorische en geneeskrachtige kenmerken van deze populaire bloem. Maar bewijs je dan eer aan wat een roos eigenlijk wezenlijk is en wat haar zo uniek en majestueus maakt? Helaas niet! Het meest wezenlijke van de koningin der bloemen ontsnapt omdat het nu eenmaal vluchtig is en niet in woorden te vatten valt. Als ik aan een roos denk, ruik ik al terug de rijke zoetige, gepoederde geur en de delicate bloemige smaak van de rozenbrouwsels die ik ermee maak, gepaard gaande met een gelukzalig gevoel waarin ik de kloktijd volledig kan vergeten. Het gaat hier dus niet meer over weten wat een roos is maar over mijn rechtstreekse beleving van en voeling met die roos. Een heerlijke totaalervaring waarin ik het meest wezenlijke en unieke van de bloem rechtstreeks en woordeloos gewaarword! Laten we nu terug omschakelen naar jou. Je weet ongetwijfeld wel wie je bent. Maar zoals voor de roos geldt: voel jij ook wie je bent? Hoe vaak heb jij de rechtstreekse beleving van jouw meest wezenlijke ik? Hoe vaak voel jij je echt thuis bij jezelf? Het jachtige leven van alledag staat deze voeling meestal in de weg. Je verliest jezelf vaak in alles wat je weet over jezelf, je zogenaamde identiteit. Je gaat volledig op in je rol als ouder, partner, werknemer/ondernemer, mantelzorger, student, … Kortom in alle verwachtingen en moetens die samengaan met al die rollen die je te spelen hebt. Je komt als het ware niet toe aan je ‘echte zelf’ omdat je je vastklampt aan je meer oppervlakkige, jachtige zelf. Dat echte zelf (verzin er je eigen woord voor, zoals ziel, wezenskern, hogere zelf…) is eigenlijk je meest creatieve deel dat zich woordeloos uitdrukt. Het vraagt om verlangzaming en aandacht, om beleefd en gevoed te worden. Je daalt dan als het...

Lees meer

Hoopvol omgaan met crisis

Survival pakketje voor tijden van geestelijke pijn of nog: hoe cultiveer ik hoop in tijden van crisis? Ik beschrijf enkele hoopvolle ervaringen/overtuigingen, telkens aan de hand van een citaat. ‘Liefde ziet zelfs aan de kaalste takken al de bloesempracht van de volgende lente’ (R. Weyens, van Wonde naar Verwondering) Ik probeer steeds crisissen te beschouwen als barensweeën van nieuw leven. Emotionele of existentiële pijn hoeven geen eindpunt te zijn, maar de doorgang naar iets nieuws. Deze visie kan ik gemakkelijk hanteren als ik naar andermans lijden kijk. Het is echter veel moeilijker om zelf in de meest barre tijden contact te kunnen maken met het nieuwe leven dat al in mij borrelt, ergens in de diepte, onder al het leed. Dat vraagt vertrouwen, en vooral veel Liefde! Liefde voor mezelf en de ander met wat er is in mij en in de ander, wat het ook is! Wel past hierbij een belangrijke nuance. Ik vind het nl. heel belangrijk om deze boodschap van hoop niet te vroeg te geven aan anderen. Ik wil erover waken geen onrecht te doen aan de pijn die iemand voelt, ook al is L’Assaladou een erg positieve plaats. En ik wil me als counseler zowel met de pijn van de ander kunnen ‘verbinden’ als met de hoop die daarin (nog) verborgen zit. Dat vraagt wel wat containment van mij als begeleider. Ik vind het namelijk niet gemakkelijk om wanhoop en groot lijden van iemand in de ogen te zien. Ik vind het anderzijds erg belangrijk om iemands pijn eerst helemaal de ruimte te geven. Daarmee wil ik vermijden om in vruchteloze polarisaties terecht te komen. (therapeut die hoop vertegenwoordigt en cliënt die des te meer de pool van de wanhoop gaat innemen) De bloesempracht zien is dus van wezenlijk belang, maar niet zonder ook de takken in hun kaalheid te kunnen laten zijn. ‘Twijfel niet aan het blauw van de hemel als er boven je dag donkere wolken staan’ (David Dewulf, Mindfulness) Het is goed om me bewust te zijn van de donkere wolken wanneer ik het moeilijk heb. Maar het is ook goed om tegelijk mijn perspectief te verbreden naar de blauwe hemel die achter de wolken versluierd zit. En ik probeer te rusten in het vertrouwen dat die blauwe lucht er wel degelijk is, ook al zie ik hem niet vanuit mijn ‘tijdelijke’ positie. Dit geeft mij troost. Het gaat er dus om naast het inzoomen op de pijn, ook voldoende te kunnen uitzoomen, waardoor het gehele plaatje terug meer in beeld kan komen en het vertrouwen voelbaarder kan worden doorheen de pijn. Het gaat hier dus niet om een toedekkend relativeren. De pijn wordt nl. niet toegedekt maar tegen een achtergrond geplaatst. ‘Je bent mooi zoals je nu bent’ Dit is het simpelste citaat van allemaal. Maar oh zo bruikbaar! Ik gebruik het als mantra wanneer ik het moeilijk heb om mezelf met mijn innerlijke pijn te accepteren.  Het vraagt voor mij steeds weer een sprong om deze woorden toe te laten op moeilijke momenten, waarop ik geneigd ben om in het gevecht te gaan met mezelf. Dit is dan een ommekeer van 180° in mijn denken! Ik ga dan in tegen mijn spontane inperkende overtuigingen. Mijn spontane overtuigingen vertellen mij nl. dat het niet ok is om boos te zijn, of geïrriteerd, omdat ik dan een kreng ben dat niet graag gezien is. Mijn mantra doet me smelten en geeft een heel andere boodschap. Hij helpt me dan te voelen dat ik helemaal oké ben. Alsof God mij geschapen heeft, MET dit soort gevoelens in mij. Ik ga dan zoeken naar het juweeltje in deze gevoelens. Wat willen ze mij vertellen over wat echt dierbaar is voor mij, vanuit de grond van mijn hart? Dit is de keuze voor de Liefde, waar ik het in vorige...

Lees meer

Van vervreemding naar verbinding

Herbronning binnen de 4 bestaansdimensies Iedereen wil van tijd tot tijd herbronnen of bijtanken, oftewel bezinnen. Er zijn verschillende woorden voor, maar hoe je het ook noemt, het komt allemaal op hetzelfde neer: je gaat van vervreemding naar verbinding. Je verbindt je terug met verloren stukjes van jezelf. Je (her)ontdekt wat wezenlijk bij jou hoort en wat juist niet. Vervreemding betekent dat wij afgesneden geraken van wat in wezen onafscheidelijk bij ons hoort, onze bronnen van leven. Hierdoor wordt ons mens zijn en daarmee ons existentieel welzijn onvermijdelijk uitgehold en verarmd. Dit resulteert in existentiële crisissen, niet zelden vermomd als psychische klachten, ziektes of een algemeen gevoel van onbehagen omdat men iets meent te missen in het leven. Herbronning zien wij als het antwoord op het (geestelijk) lijden, dat o.i. veroorzaakt wordt door vervreemding. Wij vinden dat onze maatschappij hierop te weinig antwoorden biedt en willen met onze activiteiten een bijdrage leveren aan de opvulling van dit hiaat, meer bepaald door het aanbieden van herbronnende vakanties en retraites. Als mens kunnen wij vervreemd geraken op 4 vlakken: fysiek, psychisch, sociaal en spiritueel. De herbronning die wij met onze vereniging beogen, situeert zich bijgevolg op deze 4 niveau’s. We faciliteren dat mensen zich terug verbinden met de 4 ‘levensbronnen’, namelijk de natuur, inclusief het eigen lichaam, hun eigen psychische noden, de andere mensen en de eigen bezieling. Vervreemding op fysiek vlak kan betekenen dat we steeds verderaf komen te staan van de natuur, waarvan wij nochtans deel uitmaken en afhankelijk zijn voor ons voortbestaan. Het kan ook betekenen dat we afgesneden zijn van ons eigen lichaam en daardoor zijn signalen negeren. Herbronning kan dan betekenen dat we ons bewuster gaan worden van de natuur en ons lijf en er meer mee ‘in tune’ gaan leven. Wanneer we op psychisch vlak vervreemden, zijn het onze eigen gevoelens en emotionele noden die ons vreemd worden. Nochtans kunnen we ons maar gelukkig voelen als we zorgzaam zijn voor onze psychische noden, vb nood aan geborgenheid, eigenheid, groei… Herbronning staat voor het (h)erkennen van wat er vanbinnen leeft en ook voor het durven toelaten van ons emotionele leven in al zijn rijkdom. Sociale vervreemding duidt als vanzelfsprekend op het gebrek aan verbinding tussen mensen. Het gaat dan meer bepaald om het ontbreken van een kwalitatief contact in allerlei soorten relaties: tussen partners, ouders en kinderen, … Bij een echte kwalitatieve ontmoeting is er zowel veel expressie van wat ons ter harte gaat, als veel ontvankelijkheid voor wat de ander ter harte gaat. Van zo’n ontmoeting bloeien we op. Het beantwoordt helemaal aan onze sociale natuur. Bij sociale herbronning leren we weer contact te maken vanuit ons hart. We leren ons ‘kwetsbaar’ opstellen en de ander echt te ontmoeten. Spirituele vervreemding is niet op te vatten binnen het kader van 1 bepaalde religie. Het duidt op een gebrek aan bezieling. We weten dan niet meer wat ons werkelijk inspireert in het leven, waarom we op deze planeet rondlopen. We zoeken dan onze toevlucht in zaken die ons weliswaar bezig houden, maar waar het toch niet werkelijk om gaat in ons leven. Ze maskeren dus onze werkelijke bezieling. Spirituele herbronning staat voor het terug aanboren van het bewustzijn van wat ons leven écht betekenis geeft. Herbronnen is het opheffen van de vervreemding op 1 of meerdere van deze 4 niveau’s. Zonder het aanboren van deze ‘levensbronnen’ kunnen we niet voluit en vervuld leven. Zonder ons er regelmatig aan te laven, leven we een leven dat niet van ons is, of we leven maar half en zijn chronisch verdoofd, of we hebben te kampen met allerlei kwalen. Er bestaat geen twijfel over de...

Lees meer